De cultuurshock

Wauw, wat een cultuurshock! Na Indonesië waren we helemaal relaxed, geduldig en wat vertraagd. Maar dat was in 1 klap over. Hoppa, zonnebril, ballon, bier, alles "in your face"! Het was tegelijkertijd ook heerlijk, even weer wat snelheid in het leven, want dat zijn wij ook wel gewend. Maar een hotel wissel in Hanoi naar eentje met ballenbak voor ons, zodat wij even samen tot rust konden komen van alle prikkels was ook wel nodig. Zodra de kinderen deze zagen hadden wij namelijk heel eventjes tijd voor onszelf. Giel en Art buiten het hotel loslaten was namelijk onmogelijk, van trein straat waar de trein langs je stoel rijdt tot aan talloze scooters. We hadden al wat filmpjes gezien en inderdaad, niemand stopt als je wilt oversteken (met of zonder zebrapad en stoplicht). Gewoon langzaam lopen en alles komt goed, iedere scooter rijdt langs je heen. Toch leuk als je dat op dag 3 al durft met je kind op je nek en andere "new arrivals" achter je aan ziet hollen. 

We verbleven 5 nachten in Hanoi om even te acclimatiseren. We hebben pagodes bezocht, persoonlijke stempeltjes laten maken en ons ondergedompeld in de drukte. De afsluiter was de verjaardag van Giel, waarop we naar het water poppentheater zijn gegaan. En wat ook super gezellig was, was het etentje met de ouders van Lonneke (vriendin uit Breda) en een dag later met onze buurman Nick en zijn vriendin Alexandra. Toevallig allemaal in Vietnam. 

Vanuit Hanoi hebben we een toeristenbus geboekt naar Halong. En dat ging al lekker op zijn Vietnamees (denken we). We hadden de voorkeur voor vertrek rond een uur of 11. Maar dat was niet mogelijk, alle bussen gaan vroeg in de ochtend. Ze hebben namelijk drukke programma's en de meeste andere mensen boeken geen losse bus, maar een hele tour. En deze trips gaan als een speer! Het liefst vinken ze zo veel mogelijk af in een zo kort mogelijke tijd. Maar goed, om 9 uur zou wel mogelijk zijn. Na de betaling kregen we de mededeling dat we dan wel om 08:30 werden opgehaald en in de avond kreeg ik nog een whatsapp bericht dat het 08:00 zou zijn. Achja, go with the flow. 

In Halong hadden wij er voor gekozen om 4 nachten in een appartement te verblijven in een hoge skyscraper met uitzicht op Halong Bay, de prachtige bergen in de zee. Van dat uitzicht was alleen minder te zien, wat een smog! Sinds Indonesië hebben we ook echt de behoefte om in de avond te douchen. Niet vanwege het weer, want dat is hier aangenamer. Het zal de vieze lucht wel zijn. Vanuit onze tijdelijke woonplek hebben we een uur langs de kust gereden. Onze taxichauffeur, die (zoals zovelen) geen engels sprak, snapte er niets van. Wat gingen wij nou doen? We hadden op google maps een prachtig strand gezien bij een resort met uitkijk op de bergen in zee. Bijna aangekomen wisten wij ook even niet meer wat wij gingen doen. Er zat een grote kolen opslag plek en alles zag zwart (we hadden in ieder geval wel de bron van de smog gevonden). Onze chauffeur wilde omdraaien, maar wij toch even om het hoekje kijken. En ja hoor. Daar lag een prachtig strand! Helemaal voor ons zelf, er was niemand. We hebben entree kaartjes gekocht, in het zand gespeeld en een berg beklommen voor prachtig (smog) uitzicht op de bergen. Toen we dorst kregen moesten we wel verder, want er was niets open. Onze theorie is renovatie vanwege de typhoon die toch behoorlijk wat schade heeft achtergelaten. 

Vanuit daar zijn we doorgereden naar een dichtsbijzijnde haven. We hadden dat via google maps gevonden en er naar toe gebeld. Vanuit daar konden we een rondje met de boot naar een visserdorp maken. Dat was wel echt super leuk! De mensen waren heel vriendelijk en Giel en Art hebben even achter het roer gezeten. En bij het vissersdorp gingen we pas weg zodra Giel en Art beide een vis hadden gevangen. Giel pakte hem zo op om hem aan ons te laten zien. Hij kon inmiddels wel goed omgaan met de zeedieren. We hadden namelijk de lokale markt al een paar keer bezocht voor ons avondeten en de jongens kregen ongeveeer alles in hun handen gedrukt om even vast te houden. Super vriendelijk!

Nu we de spanning een beetje hadden opgebouwd naar het toppunt, hebben we de volgende een prive boottour geboekt door Halong Bay zelf. Alle toeristen vanuit Hanoi starten om 12:30 met een tour (ja allemaal op dat ene tijdstip). Wij wilden juist graag in de ochtend starten om de grote meute voor te zijn en in rust te genieten. Dit was alleen prive mogelijk (zeiden ze). Tot onze verbazing kwamen we weer op een grote boot terecht met een capaciteit voor 50 personen. Dat waren de regels van de overheid en een kleine boot was niet mogelijk. Wat sonde! En al helemaal omdat er meer mensen zoals wij vertrokken. Dat zal de smog ook wel niet goed hebben gedaan. 

Halong Bay was wel echt prachtig (ok, jammer van de smog), maar de gehaastheid vanuit de vaste programma's staat zo in contrast met de rust van de mooie natuur. We deden het zelfde rondje zoals de vele andere dagboten. Werden afgezet bij de bezichtigingen en kregen een bepaalde tijd voordat we weer terug moesten zijn op de afgesproken plek. Het is echt afvinken. Dit was ook het geval bij Ti Top eiland. Het eiland met het mooiste uitzichtspunt. Omdat we bij de boeking al hadden aangeven waarschijnlijk met de kids iets meer tijd nodig te hebben voor de beklimming lieten we de tijd even zitten. We klommen omhoog. Wow! Heet! Maar we waren er! En wat een prachtig uitzicht!

Eenmaal beneden was onze boot niet meer te bekennen. Shit! Zouden ze weg zijn gegaan zonder ons, omdat we te laat waren? We hadden nog geen lachje van de personeelsleden afgekregen en kunnen de mensen toch nog niet helemaal peilen. We hadden gelukkig wel geld, maar de telefoons lagen nog op de boot.... En andere boten en mensen waren te druk om ons te helpen. Maar gelukkig, daar zagen we onze boot weer! We gaven ze nog fooi (nadat ze zelf ook al wat fooi uit onze portemonnee hadden gepakt) en gingen terug naar ons hotel. 

Hmm... Vietnam.... We wisten even niet of dit het land was waar we nog lang wilden blijven...

Maar die gedachte is inmiddels helemaal gedraaid! We zijn nu in Ninh Binh en daar vinden we het geweldig! We moesten gewoon even inkomen. Volgende keer weer meer daarover.